Thursday, January 19, 2012
უსახელო
თითქმის ერთი წელია არ დამიწერია და თითქმის 11-ჯერ ვინანე ეს ფაქტი . გადავავლე თვალი ძველ პოსტებს ვერც კი ვიჯერებ , რომ ჩემი დაწერილია , მე-ცინება , მე-ფიქრება , მე-ნატრება - მე . ყველაფერი შეიცვალა , აღარს ცაზე ვეძებ ვარსკვლავს , აღარც ქუჩაში გამვლელების ემოციები მართობს, აღარც სკოლა მიხარია . უაზრობას როდესმე შერწყმიხართ ? - აი ეგა მჭირს . . .
Sunday, February 13, 2011
მე ვხედავ მზეს! შემაჯამებელი პოსტი
მიუხედავად იმისა რომ არ ვწერდი ხშირად , ბევრჯერ დავინახე დადებითი , ვიგრძენი ბედნიერება თუმცა ამ თამაშმა ის მიმახვედრა , რომ პოზიტივის შენახვა დიდი ხნით არ მძალმიძს,(ფაქტიურად შეგრძნებიდან, პოსტის დაწერამდეც კი). აქამდეც მქონდა მოსაზრება იმისა, რომ ადამიანებს ცუდი და ნეგატიური დიდხანს გვახსოვს, უბრალოდ ახლა ნამდვილად დავრწმუნდი,დავრწმუნდი და შევძრწუნდი... ყოველდღე ვცდილობდი, ყოველდღე ვეძებდი , ყოველთვის სხვისი ბედნიერებით გამოწვეულ ბედნიერებას ვგრძნობდი და არა საკუთარს, ალბათ ამიტომაც იყო ასეთი ფერმკრთალი ეს გრძნობა , ამან კი ძალიან დამაღონა.. დაღონებული , როგორ შემეფერება ეს სიტყვა... მიხაროდა თქვენი პოსტები, ქუჩაში წამიერად ვიჭერდი საინტერესო და სიხარულით გაჟღენთილ კადრებს, მერე ასე კადრებად ვაგროვებდი და როდესაც გადავწყვეტდი გადამევლო თვალი (ამ შემთხვევაში პოსტი დამეწერა) ვხდებოდი რომ პირველი, მეორე და მესამე კადრები აღარც კი მახსოვდა... : ((
Wednesday, January 19, 2011
მე ვხედავ მზეს! 18.01.2011
მზე თვითონ რაღაც არ მოდის, ამიტომ გარეთ გასვლა და მისი მოძებნა გადავწყვიტე.. სიმართლე გითხრათ ერთადერთი რამაც დადებითი ემოციებით ამავსო იყო ჩემი აღმოჩენა : ორცხობილა მოხარშული "სგუშონით" ,ეს კი ამოვლებული შოკოლადში..... მმმმ... ძალიან გემრიელი რამ არის... ისე შოკოლადი პირდაპირპროპორციულადაა დაკავშირებული--დადებითთან და ბედნიერებასთან (ყოველშემთხვევაში ჩემთვის) ..
გუშინ ვნახე ძალიან სახალისო ფილმი - " The Proposal" Sandra Bullock - ის შესრულებით, უზომოდ კარგ ხასიათზე დამაყენა... კიდევ არ შემიძლია არ ვახსენო TOMA-ს პოსტი თავის დისშვილზე , 3 დღის წიინ წავიკითხე, მაგრამ ემოციები არ გამნელებია....
ამ წუთას კარგ ხასიათზე ვარ , ისე უმიზეზოდ.... და ამ კვირის უდადებითესი მოვლენა Golden Globe Awards... არ ვიცი რატომღაც , ყოველთვის როდესაც ამ დაჯილდოვებას ვუყურებ მგონია რომ მეც იქ ვარ (:D :D :D ) ... ასეთ ილუზიაში მყოფი კი უარყოფითად ნამდვილად ვერ დავიმუხტებოდი ....
p.s რაღაც ყველა მიყვარს ....
გუშინ ვნახე ძალიან სახალისო ფილმი - " The Proposal" Sandra Bullock - ის შესრულებით, უზომოდ კარგ ხასიათზე დამაყენა... კიდევ არ შემიძლია არ ვახსენო TOMA-ს პოსტი თავის დისშვილზე , 3 დღის წიინ წავიკითხე, მაგრამ ემოციები არ გამნელებია....
ამ წუთას კარგ ხასიათზე ვარ , ისე უმიზეზოდ.... და ამ კვირის უდადებითესი მოვლენა Golden Globe Awards... არ ვიცი რატომღაც , ყოველთვის როდესაც ამ დაჯილდოვებას ვუყურებ მგონია რომ მეც იქ ვარ (:D :D :D ) ... ასეთ ილუზიაში მყოფი კი უარყოფითად ნამდვილად ვერ დავიმუხტებოდი ....
p.s რაღაც ყველა მიყვარს ....
Friday, January 14, 2011
მე ვხედავ მზეს !!
თამაშის პირველივე დღე შემიძლია ფრიად წარმატებულად ჩავთვალო, იმდენი სახალისო და დადებითი მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, მართალია პატარ-პატარა ამბებებით,მაგრამ დღის ბოლოს ერთი დიიიიიდი სახალისო "კრებულით" ხელში აღმოვჩნდი.
1.გადავწყვიტეთ მეგობრებს ერთად აღგვენიშნა ძველით ახალი წელი. (შეხვედრის ადგილი უცვლელია: ჩემთან სახლში)
2.აგერ უკვე მე-10000 გასვლა გვქონდა მაღაზიაში (ასაკი მაინც თავისას შვება რა) ,სადაც უჩვეულოდ სახალისო ფაქტები ერთმანეთს თითქოს ჩვენდა სასიკეთოდ მიება, (ჩამოთვლად არ ღირს იმ წუთას უნდა ყოფილიყავით იქ, ვეჭვობ ასე გადმოცემა გამიჭირდება) რის გამოც სახლთან სულ რაღაც 40 მეტრში არსებული მაღაზიიდან სადღაც 30 წუთში დავბრუნდით :))
3. ღამის 11 საათზე ვალუტის გადამცვლელ პუნქტთან ვიდექით მე და თამარი , მედგრად ვაკაკუნებდით 15 წუთის განმავლობაში აშკარად გაუქმებულ სარკმელზე (რა ჩვენი ბრალი იყო 24/24 ეწერა და : )))
4.შემდეგ იყო ფოიერვერკი : ))
5. თამუნას შაკოს აღიარება რომ ძალიან ვუყვარვარ.. : )))
უდადებითესი მოვლენა : ჩემი მეგობრის "კანფეტის" მირთმევის პროცედურა, ჩაკნატუნებას რომ ვეძახით ხოლმე : ))).. (მაშინ როდესაც ყურისამატკივებელ სიჩუმეში გვძინავს 3 ადამიანს და "უუუუსაყვარლესი" ხმა გვაღვიძებს თანდაყოლილი კითხვით :რა მოხდა??? : )))))
1.გადავწყვიტეთ მეგობრებს ერთად აღგვენიშნა ძველით ახალი წელი. (შეხვედრის ადგილი უცვლელია: ჩემთან სახლში)
2.აგერ უკვე მე-10000 გასვლა გვქონდა მაღაზიაში (ასაკი მაინც თავისას შვება რა) ,სადაც უჩვეულოდ სახალისო ფაქტები ერთმანეთს თითქოს ჩვენდა სასიკეთოდ მიება, (ჩამოთვლად არ ღირს იმ წუთას უნდა ყოფილიყავით იქ, ვეჭვობ ასე გადმოცემა გამიჭირდება) რის გამოც სახლთან სულ რაღაც 40 მეტრში არსებული მაღაზიიდან სადღაც 30 წუთში დავბრუნდით :))
3. ღამის 11 საათზე ვალუტის გადამცვლელ პუნქტთან ვიდექით მე და თამარი , მედგრად ვაკაკუნებდით 15 წუთის განმავლობაში აშკარად გაუქმებულ სარკმელზე (რა ჩვენი ბრალი იყო 24/24 ეწერა და : )))
4.შემდეგ იყო ფოიერვერკი : ))
5. თამუნას შაკოს აღიარება რომ ძალიან ვუყვარვარ.. : )))
უდადებითესი მოვლენა : ჩემი მეგობრის "კანფეტის" მირთმევის პროცედურა, ჩაკნატუნებას რომ ვეძახით ხოლმე : ))).. (მაშინ როდესაც ყურისამატკივებელ სიჩუმეში გვძინავს 3 ადამიანს და "უუუუსაყვარლესი" ხმა გვაღვიძებს თანდაყოლილი კითხვით :რა მოხდა??? : )))))
Wednesday, January 5, 2011
Monday, December 6, 2010
ერთი-ორი სიტყვით მეტი...
ხშირად მიგვრძვნია განცდა იმისა , რომ რაღაც ვერ დავაფასე, ცხოვრებისგან ბოძებული შანსი სათანადოდ ვერ გამოვიყენე.
ხშირად ადამიანები მოდიან, მერე მიდიან, მაგრამ ხანდახან არის შემთხვევები როდესაც წავლენ ისე, გამოუმშვიდობებლად...
ვერ დავაფასე ის მომენტები როდესაც, ჩემი ხელი გეჭირათ, როდესაც სიტყვებით მეფერებოდით, ზუსტად იმ რჩევას მაძლევდით, უფრო სწორად ისეთი გზით მირჩევდით იმ წუთას ყველაზე მეტად რომ მჭირდებოდა, ყველა აზრს იზიარებდით, ყოველთვის გაინტერესებდათ ესა თუ ის განცდა სხვადასხვა საკითხზე,ყველა ემოციით ინტერესდებოდით.. ამ ყველაფრის მერე კი როდესაც წასვლა დააპირეთ ყველას გაუღიმეთ, ზოგს გადაეხვიეთ.. მე კი ერთი გაყინული გამარჯობა მითხარით.
საკუთარ თავს როგორ არ დავაბრალო მე რომ ცოტა ხშირ-ხშირად მევლო ტაძარში, ერთი-ორი სიტყვით მეტი მეთქვა , იქნებ ერთი ღიმილი მაინც დამემსახურებინა. თუმცა თავადაც თქვით რომ ეს ძალიან ადამიანური განზომილებაა და დიდად სადარდებელიც არაა, მაგრამ ვეჭვობ ჯერ იდევ დიდხანს მიწერია აქ ყოფნა, რადგან ბოლომდე ჯერ კიდევ ვერ ავითვისე.
ახლა კი როდესაც არაჩვეულებრივი გზა დაგვანახეთ , გზა თქვენი ნახვისა სახარებასა თუ წმინდა წერილებში, დარწმუნებული ვარ ამ შანსს სათანადოდ და გონივრულად გამოვიყენებ...
ხშირად ადამიანები მოდიან, მერე მიდიან, მაგრამ ხანდახან არის შემთხვევები როდესაც წავლენ ისე, გამოუმშვიდობებლად...
ვერ დავაფასე ის მომენტები როდესაც, ჩემი ხელი გეჭირათ, როდესაც სიტყვებით მეფერებოდით, ზუსტად იმ რჩევას მაძლევდით, უფრო სწორად ისეთი გზით მირჩევდით იმ წუთას ყველაზე მეტად რომ მჭირდებოდა, ყველა აზრს იზიარებდით, ყოველთვის გაინტერესებდათ ესა თუ ის განცდა სხვადასხვა საკითხზე,ყველა ემოციით ინტერესდებოდით.. ამ ყველაფრის მერე კი როდესაც წასვლა დააპირეთ ყველას გაუღიმეთ, ზოგს გადაეხვიეთ.. მე კი ერთი გაყინული გამარჯობა მითხარით.
საკუთარ თავს როგორ არ დავაბრალო მე რომ ცოტა ხშირ-ხშირად მევლო ტაძარში, ერთი-ორი სიტყვით მეტი მეთქვა , იქნებ ერთი ღიმილი მაინც დამემსახურებინა. თუმცა თავადაც თქვით რომ ეს ძალიან ადამიანური განზომილებაა და დიდად სადარდებელიც არაა, მაგრამ ვეჭვობ ჯერ იდევ დიდხანს მიწერია აქ ყოფნა, რადგან ბოლომდე ჯერ კიდევ ვერ ავითვისე.
ახლა კი როდესაც არაჩვეულებრივი გზა დაგვანახეთ , გზა თქვენი ნახვისა სახარებასა თუ წმინდა წერილებში, დარწმუნებული ვარ ამ შანსს სათანადოდ და გონივრულად გამოვიყენებ...
Subscribe to:
Posts (Atom)